Φωτογραφίες

Αλάσκα 1951

Αποφάσισα να πάω στην Αλάσκα το καλοκαίρι του 1951 να δουλέψω –γιατί δεν έφτανε η υποτροφία– και να βγάλω μερικά χρήματα για τον χειμώνα. Τα μεροκάματα στην Αλάσκα –που δεν ήταν ακόμα Πολιτεία– ήταν διπλάσια από την υπόλοιπη Αμερική. Ο Νορβηγός συμφοιτητής μου Κνουτ Χάουγκε είχε αναλάβει να μεταφέρει μια Κάντιλακ σε κάποιον Αλασκινό και μπήκα κι εγώ μέσα με άλλους δυο. Κάναμε δώδεκα μέρες να διανύσουμε τα πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα, μέσω Καναδά, ακολουθώντας τον χωμάτινο αυτοκινητόδρομο που είχαν κατασκευάσει οι Αμερικανοί την εποχή του Πολέμου από τον φόβο ιαπωνικής εισβολής στην Αλάσκα.

Ροβήρος Μανθούλης “Ο Κόσμος κατ εμέ”.

Παρίσι 1973 (στην οδό Εντμόντ Γκοντινέ)

Όταν αποφάσισα να δεχτώ την πρόταση της Γαλλικής Τηλεόρασης, έπρεπε να εγκαταλείψουμε τη Γενεύη και να εγκατασταθούμε στο Παρίσι. Επειδή δεν ήμαστε και πολύ της κοσμικής ζωής και των συχνών εξόδων, έπρεπε να βρούμε ένα καλό και ευχάριστο σπίτι, κέντρο-απόκεντρο, κοντά σε
μετρό, με κήπους γύρω του κ.λπ. Βρήκα ένα και για μεγαλύτερη σιγουριά ζήτησα να το δει και η Άλκη. Το ενέκρινε και το νοίκιασα. Μια μέρα αποφασίζω να διαβάσω τα κουδούνια στον όροφό μου για να δω τι σόι ονόματα μένουν δίπλα μου. Και τι βλέπω στο απέναντι διαμέρισμα; Μadame Colletis. Δεν μπορεί, θα είναι Ελληνίδα, σκέφτηκα. Χτυπάω το κουδούνι και ήταν Ελληνίδα, αλλά επέστρεφε σε έναν μήνα στην Ελλάδα. Στο άψε σβήσε και, πριν το πάρει χαμπάρι το μεσιτικό γραφείο, ήρθε και εγκαταστάθηκε απέναντι η οικογένεια Σεβαστίκογλου. Έτσι, η οδός Εντμόντ Γκοντινέ έγινε μία από της «γιάφκες» του αντιχουντικού αγώνα. Ο Γκοντινέ, στον δρόμο του οποίου μέναμε, ήταν θεατρικός συγγραφέας του 19ου αιώνα και ένα του έργο είχε τον προφητικό τίτλο Οι επαναστατημένοι…

Ροβήρος Μανθούλης “Ο Κόσμος κατ εμέ”. Στις φωτογραφίες η σύζυγός του Καίτη και τα παιδιά του Μαρία και Αλέξανδρος